Ⓐui ★ the StaⓇ

      ม่ายได้อัพสเปชนานมั๊กมาก  ลืมไปเรยว่าตัวเองเคยมีสเปช ก้อเล่นคอมบ่อยนะ แต่มานม่ายมีอารมณ์จริงๆ วันนี้โดดดเรียนเรยมาอัพสเปช  ซะงั้น

ตอนนี้เกรดเทอมที่ผ่านมาออกครบแระ  นานมาก นานกว่าสเปชกรูที่จะอัพอีก  ออกช้าเหอะ  ก้อนะ ดีหว้ะ ได้ตั้ง 3.9  ม่ายเคยได้เยอะเท่านี้มาก่อนในชีวิตเรยนะเนี่ย ทามได้งัย งงตัวเองเหมือนกาน  นิติกรรมได้ตั้ง 80 โห พระเจ้าจอร์จ

      สำหรับเรื่องงานก้อหนักเหมมือนเดิม  เรื่อยๆ มาตลอด  ที่ผ่านไปหมาดๆก้อรับน้องโต๊ะนี่แหระ เหนื่อยสั่ด  ทามกรูปวดหัว เป็นไข้ ไหลตายไปเรยดีก่า  กว่ามานจะผ่านไปได้  เดกือยเสียทั้งเพื่อนในโต๊ะ  เพื่อนนอกโต๊ะ  รุ่นพี่  และอีกมากมาย  มานอารายกานนักหนาก้อม่ายรู้  ก้อขอบคุณ เพื่อนๆในโต๊ะทุกคนแระกาน ที่มีปัญหากานก้อพยายามที่จะทำให้เส็ดๆเรยไป  และที่ขาดม่ายได้ก้อคงต้องพี่ตูน กะ พี่โอ๋  2 พี่สาวสุดสวยของเรานี่แหระที่ช่วยเราเกือยทุกเรื่อง ที่มานมีปัญหา  รักตายเรย พี่คนอื่นๆด้วยนะครับ พี่พี  พี่ตั้ว  พี่จุ๊บ รักตายจริงๆ

      เปิดเทอมมาก้อแก่ขึ้นอีก 1 ปี  และได้น้องมาอีก 21 คน  ก้อน่ารักดีนะ  แต่แรงๆกานทั้งนั้น แต่ก้อรักนะ  ยูมิ  แพรว ยุ้ย ว่าน เอฟ อีฟ ม่าน เง็ก  โบว์ เนย  นายน์  เรน แคราย  เงาะ วี เก้า ไธ อาร์ม ตั้ม ตั้น ปาล์ม

      โดยเฉพาะ  เรน  แกนะแก  ม่ายน่าเชื่อว่าจะได้มาเป็นพี่เทคน้องเทคกัน  พรหมลิขิตจริงๆ  ปาล์มด้วยนะสายข้างเคียง  น้องคนอื่นก้อน่ารัก  พี่เตือนไรไปก้อฟังบ้างนะ  ฟังม่ายรู้เรื่องก้อฟังไปเหอะ  เพราะพี่รักเราพี่เรยเตือน พี่โดนมาเกือบหมดแระหล้ะ  รักพวกแกทุกคนนะเว่ย

       งาน กน. ก้อนะ เบื่อหว้ะ ม่ายอยากเป็นแระ  เหนื่อยเนอะ  แต่ก้อมีเพื่อนดีดีตั้งเยอะ  ทนทำไปเหอะ  มานต้องได้  ซักวัน  กรูจะรอวันนั้น 5555+

      เรื่องเรียนหรอ ช่วงนี้มานเป็นเรื่องรองไปแร้วหว้ะ  เหมือนกรูทำงานแร้ว แร้วเรื่องเรียนก้อเป็น รองๆไป  ทำได้งัยว้ะกรู ม่ายเข้าใจเหมือนกาน  หนังสือเยอะแทบจะทับกรูตายแต่ กรคูม่ายสนใจจะอ่านมานเรย กรูจะอ่านมานทันมั๊ยเนี่ย คิดแร้วกลุ้ม สู้ต่อไป ไอ้อุ้ย เดอะสตาร์ ซักวันฝันคงเป็นจริง 55+ แร้วจะมาใหม่ เมื่อมีเวลา แระมีอารมณ์   

    ......ม่ายได้อัพมานานแรมเดือน แรมปี  นี่ก้อเป็นครั้งแรกในปี 2007 ที่มาอัพ ทามมัยเดเทอม 2 มานมีเรื่องราวมากมายเกินขนาดแบบนี้ก้อม่ายรู้

          เรื่องแรกก้อไอ้เรื่อง กน. ที่ตอนแรกม่ายคิดว่าตัวเองจะทำมัน ก้อดันบังเอิญ จนในที่สุดก้อได้ทำอีก น่าสงสารตัวเองจริงๆ  เป็นคนอยู่ดีๆม่ายชอบ กลายเป็นควายไปซะงั้น งานของตัวเองมีน้อยหรืองัย ชีวิตส่วนตัวก้อหมด ทุกอย่างจบ ความร่าเริง  ความใฝ่ฝัน จบหมด  แต่จะไปบ่นให้ใครฟังได้หล้ะ ก้อดันตกลงใจกระแดะไปทำมันเองนี่หว่า(แม้เบื้องหลังจะมีหลายคนผลักดันก้อเหอะ)  แต่ข้อดีของมานก้อมีมั้ง ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนๆ เยอะขึ้นมากมาย บางคนที่หลายคนนับถือรวมทั้งเราด้วย  ความจริงเค้าก้อม่ายต่างจากคนธรรมดาในคณะนี้เรย  นิติศาสตร์ และการละคร เห้อ ..... อีกอย่าง เรากำลังก้าวข้ามวัยเด็ก ใสบริสุทธิ ร่างเริงไปแร้ว จะกลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ แต่ก้อม่ายรู้เหมือนกันนะ ว่าจะรับผิดชอบได้มากเท่าไหร่  การที่มานั่งแบกความหวังของครนอื่นนี่มันโคตรจะหนักเรย คนอื่ยม่ายช่ายแค่คนๆ เดียวด้วย 500 คน แร้วยังมีน้องอีก  กรูจะทำให้คณะนี้ล่มจมหรือป่าวว้ะ  ช่วงนี้เป็นช่วงอยากกลับบ้านมากๆ เหนื่อยเหลือเกิน อยากพักพักพัก  แต่ในใจลึกๆ อยากจะหนีมันไปให้พ้นๆ ม่ายอยากกลับมาอีกเรย  แต่ก้อคงทามไม่ได้หรอก เพราะถ้าเราหนีไปก้อคงม่ายต่างอะไรกับคนไร้ความผิดชอบคนหนึ่ง  แต่ก้อยังอยากกลับบ้านอยู่ดี แร้วกลับมาที่มหาลันอีกทีก้อคงจะดีขึ้นเนอะ  เอาว้ะ รู้แร้วว่าการเป็นคนของประชาชนนี่มานเป็นยังงัย ลำบากแค่ไหน ชักจะม่ายอยากเป็นแร้วดิ

          เรื่องต่อมาอีกเรื่องที่หนักพอๆกัน ก้อเรื่องเรียนนี่แหระ เกรดแต่ละตัวก้อดีมั้ง (สำหรับคนอื่นที่มอง) แต่ก้อน้อยดีในความพยายามที่ทำไป บางทีก้อท้อนะ ม่ายรู้จะเข้าเรียนไปทามมัย ซื้อเลกเชอร์มาอ่านเอาก้อพอ แต่ดูแร้วถ้างั้นเราจะต่างอะไรกับเรียนรามว้ะ ... ชีวิตมหาลัยมานน่าเบื่ออย่างที่รุ่นพี่บอกจริงๆด้วย...อยากกลับไปอยู่มัธยมจัง คงเรียนๆเล่นๆไปวันๆ ม่ายต้องรับผิดชอบอะไรกับชีวิตมาก เช้าไปเรียน เย็นกลับบ้าน มีปัญหาก้อมีพ่อแม่คอยปรึกษา  สงสัยเราต้องแกร่งจริงๆขึ้นแร้วแหระ แต่ตอนนี้อยากบอกว่าอ่อนแอที่สุด ม่ายสามารถรับอาไรได้ไหวเรยจริงๆ อยากร้องไห้หว้ะ เผื่ออะไรๆจะได้ดีขึ้นบ้าง แต่ทางที่ดีคือกลับบ้าน แต่ก้อกลับม่ายได้ งานมานค้ำคออยู่

          คะแนน แพ่งก้อออกมาแร้วด้วย ได้ตั้ง 75 คะแนนแหนะ เยอะโคตร แต่คนอื่นเก่งมากได้ 80 กันเกือบหมด พูดไปก้อคุ้มที่ลงทุนอ่านไป แต่บางข้อมานก้อรู้สึกว่าได้น้อยเกินไป แต่ม่ายเป็นไรหรอก เท่านี้ก้อดีเท่าไหร่แร้ว ม่ายได้หวังอารายนี่นา แค่ผ่านก้อดีใจสุดตีนแร้ว ม่ายต้องไปเทียบกับใครด้วย เทียบกับตัวเองนี่แหระสำคัญที่สุด ขอแจกแจงคะแนนแต่ละข้อก่อนแร้วกาน ข้อ1. 15   2. 16  3. 14  4. 15(แคลงใจข้อนี้ที่สุด) 5. 15   สำหรับเกรดก้อได้ 3.25 ดีมั้ง  แต่ม่ายมีA เรยอ้ะ เทอมนี้คงต้องเอาใหม่ แต่ม่ายจริงจังกับมานมากเท่าไหร่นะ แค่เราทำมานดีที่สุดก้อพอแร้ว คะแนนมันเป็นแค่จัวเลขจริงๆวัดอารายม่ายเคยได้เรย  เรารู้ว่าตัวเราได้แค่ไหนก้อพอแระ   สู้ต่อไป ไอ้อุ้ย หน้าโง่ ซักวันแกจะเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น รับรอง (ม่ายมีใครให้กำลังใจก้อต้องให้กำลังใจตัวเองแบบนี้แหระ)      

              โหย...นานมั๊กมากที่ม่ายได้ มานเขียน มีเรื่องโคตรจะเยอะแยะมากมาย แต่ขี้เกียจเขียน.....วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจเรยเขียน เพราะมานจะเปิดเทอมแร้ว

              ช่วงนี้เครียดๆทำใจม่ายได้เรื่องสอบ

              วิชาแรก ภษาไทย แมร่ง ยากโคตรๆ ม่ายน่าเชื่อว่าจะยากขนาดนี้ ที่ว่าเซียนๆเจอเข้าไปก้อหงาย กันเรยทีเดียว ได้แต่ทำใจ

              วิชาต่อมา อังกฤษ ชิวมากๆ ก้อแค่ทำอีกแค่ 50 คะแนน  ก้อจะผ่านไปเรียบร้อย ม่ายได้เก่งอารายหรอก แต่กรูเรียน 70 แต่อย่านึกว่าทำได้นะ ยากตายห่า แต่กรูชิวงัย ก้อเรยผ่านมานไปได้สบายๆ แต่ตก ก้อน้ำตา กรุตกในแน่

              วิชาที่ 3 TU 120  โห (ในใจลึกๆแอบคิดว่าจะได้ A) อ่านแทบเป็นแทบตาย ไปหาคนติวให้ ไปติวให้คนอื่นเค้า ทำทุกอย่าง ทำทุกทาง แต่โหย ข้อสอบออกมาพระเจ้าจอร์จ เป็นไปได้งัย อาจารย์เอาที่ไหนมาออก กรูอ่านแทบเป็นแทบตายม่ายเห็นมีออกซํกข้อ ไปแระ ไปแระ A กรู ตายห่า น้ำตาตกใน

              วิชาที่ 4 TU 112 ยำตก  ตกตามชื่อกานเรยดีก่า แมร่งออกมาได้ยิบยอยมากๆ แม่เจ้า ออกมาได้ กรูทามม่ายได้เรย เซงวุ้ย  เครียด โง่ กินหญ้า กานเรยทีเดียว

              วิชาที่ 5 คอม ปล่อยมานไปแร้วแหระ ตั้งแต่แรก ก้อทามงัยได้ เรียนก้อม่ายเคยได้เข้าเรียนเรย จำได้แม่นยำว่าวิชาอื่นม่ายเคยขาดเรย จริงๆ แต่วิชานี้เข้าไป 3 ครั้ง จริงๆ ก้อเรยทำใจได้ตั้งแต่แรกยากชิบหาย อารายที่เป็นภษาไทย กรูสู้ตาย อารายที่เป็นภาษาอังกริด กรูก้อขอบายเหมือนกาน

              วิชาสุดท้าย วิชาที่หวังที่สุด วิชาที่อ่านเยอะที่สุด (อ่านตั้ง 3 รอบ) วิชาที่ เป็นที่สุดของที่สุด สุดจะบรรยาย สุดท้าย มานก้อออกมายากที่สุดเช่นเดียวกัน นั่นก้อคือ แพ่ง...หลักทั่วไป อุตส่าห์ได้หยุดอ่าน 1 อาทิตย์ กลับบ้านมาอ่านบ้าง ม่ายอ่านบ้าง แต่ก้อครบรอบหล่ะว๊า พอกลับไปมหาลัยก่อนสอบ 1 วัน มานหวิวโคตร มานตื่นเต้น น่ากลัวสุดๆ โทรไปหาคนนู้นคนนี้ขอกำลังใจคนอื่น รุ่นพี่ เพื่อนๆ แต่มานก้อม่ายทำให้หายตื่นเต้นลงไปเรย กลับยิ่งทำให้ตื่นเต้นแระเครียดหรักกว่าเดิมไปอีก ถึงกับนอนม่ายหลับกานเรยทีเดียวม่ายนะเชื่อตัวเองเหมือนกาน เพราะม่ายเคยมานั่งเครียดเรื่องสอบ วันรุ่งขึ้น สอบ บ่ายโมงตรง ออกมากินข้าวเที่ยงก้อกินม่ายลง ยิ่งเวลาใกล้เข้ามายิ่งเครียด พอถึงเวลาก้อว่ะ สู้ก้อสู้ ปรากฏว่าพอเข้าไปมือเร็วกว่าสมอง ม่ายทันต้องคิดเรย มือเขียนไปเรย อย่างรวดเร็ว แมร่งแต่ก้อทำม่ายได้ ในห้องสอบคิดอารายก้อม่ายรู้ พอออกมานอกห้องสอบ ก้อโอเค พอทำได้เว่ย......พอไปเจอเพื่อนความมั่นใจลดลงครับเพราะทามมัยกรูตอบม่ายตรงกะเขาหว่ะ  เหี้ยแระ  ยิ่งพอไปดูธง อ่าว กรูก้อตอบตรงธงนะได้ข่าว ว่าหลายต่อหลายข้อ  ผลปรากฏอาจารย์สมยศเดินมา ก้อเรยเข้าไปสนทนาด้วย ปรากฏว่าแทบร้องจ๊าก ทามมัยกรูตอบม่ายตรงกะความเห็นของอาจารย์เรยว่ะ ทามมัย สวรรค์กลั่นแกล้ง ผิดไปตั้ง 4 ข้อ แร้วมามี 5 ข้อนะเว่ย แร้วกรูจะรอดมั๊ยเนี่ย แงงงง อยากจะร้องไห้  วันนั้นทั้งวันกรูกินอารายม่ายลง ก้อมานทำใจม่ายได้นี่หว่าที่จะต้องไปเจอมันตอนซัมเมอร์อ้ะ เห้อพอกลับบ้านปุ๊บ วันรุ่งขึ้น ก้อออกเดินสายทำบุญกานเรยทีเดียว สมองช่วยอารายเราม่ายได้ ก้อต้องอาศัยไสยศาสตร์เข้าช่วยหล่ะว๊า เผื่อบางทีอาจารย์จะตรวจเยอะแร้วเบลอ ..... ให้คะแนนเยอะก้อได้ 5555+

              สุดท้าย งัยก้อขอให้ผ่านแพ่งนะ สาธุสาธุ  แร้วยังงัยวิชาอื่นๆก้อหวังเอาไว้ว่าเกรดคงจะม่ายทำให้ถูกรีไทล์นะ ม่ายงั้นม่ายมีที่ไปแร้วด้วย 555+

              เทอมหน้าจะตั้งปณิธานเอาใหม่ เอาใหม่ จะม่ายเป็นแบบนี้แร้ว แต่จะทามได้หรือป่าวว้า เครียดจัง................

             ความรู้สึกที่เรียนวิชาคอมพิวเตอร์นะหรอ  ........

             คือแรกเริ่มเดิมทีเรย รุ่นพี่เค้าบอกว่าควรจะลงกว่าวิชาอื่น ซึ่งวิชาอื่นมันคือเลข พี่บอกว่ามันยาก  เรียนคอมพิวเตอร์อ่ะชิวๆ เรียนๆเล่นๆเดี๋ยวก้อได้เกรด A แระ 

แร้วแถมโควต้าของมหาลัลที่เค้าให้มาก้อเลือกคอมพิวเตอร์ให้เรย เราก้อเออ เรียนก้อเรียน  พอเข้าไปเรียนวันแรก จำความรู้สึกที่เรยวันแรกได้ดีเรย  คือคนเรียนเยอะมาก แร้วมานก้อเรียน ห้อง 1001 กับ 1002 (ดีน่ะเนี่ยที่ยังจำห้องเรียนได้) เข้าไปก้อคิดว่าห้อง 1001 ต้องเป็นห้องสดแน่เรย รีบไปจอง ปรากฏว่ากลายเป็นห้อง 1002 ที่กลายเป็นห้องสด  พอม่ายได้เรียนห้องสด+กับเสียงคุยของคนในห้องที่มันมากมาย + ชีทที่อาจารย์ใช้ประกอบการสอนเป็นภาษาอังกฤษล้วนๆ ไปกันใหญ่เรยคราวนี้ เรียนม่ายรู้เรื่องเรย  จำได้ว่าเพื่อนๆนั่งอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมั้ง ก็เริ่มที่จะทยอยกันเดินออกไปเป็นที่เรียบร้อย เราก้อนั่งอยู่ม่ายเท่าไหร่ นานกว่านั้นปามาน 5 นาทีมั้ง 555+ ก้อเดินออกตามไปแระ แต่พอหลังจากเรียนเลิกตอนเย็น ไอ้พวกที่เรียนตอนบ่ายมันก้อม่ายเข้าเรียนแระก้อดันมีควิส ซวยสิงี้ อดคะแนนกานไป  พุธถัดมาก้อยังเข้าเรียนคราวนี้ได้ห้องสด(เพราะคิดว่ามันจะรู้เรื่อง) แต่ปรากฏว่าม่ายถึงครึ่งชั่วโมงเหมือนกันก้อเดินออกกันอีกแร้ว  หลังจากนั้นก้อม่ายเคยย่างกลายเข้าไปอีกเรย 555+  พูดถึงเรื่องควิส พวกที่เรียนตอนเช้าอย่างผมมันควิสกานในคอม รู้มั้ยครับมานต้องแอคทีฟตลอดเวลา เพราะม่ายเคยเข้าเรียน ก้อเรยม่ายรู้ว่าจะมีควิสเมื่อไหร่  เกือบพลาดม่ายได้คะแนนไปหลายครั้งแระ  โดยเฉพาะครั้งที่ 2 ที่เน็ตดันห่วยมันเปิดเวปของอาจารย์ม่ายได้  จึงต้องทำเรื่องร้องเรียนไป  และในที่สุดก้อได้ควิส รอดตายไป 1 ครั้ง   คราวนี้มาพูดถึงเรื่องสอบ คะแนนเพิ่งออกมาสดๆร้อนๆ เครียดมาก ได้แค่ 19.83 (ตกมีนด้วย  ดีน่ะที่อิงเกณฑ์ม่ายงั้นตายแน่) อุตส่าห์อ่านมา แร้วข้อสอบก้อตรงด้วย แต่มานดันจำม่ายได้ ผลสุดท้ายคือมั่ว แระคะแนนก้อห่วยแตกอย่างที่เห็น  ปลายภาคคงต้องเอาใหม่ให้ดีกว่านี้แระ ม่ายยยอมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

             มหาลัยเราแปลกมากเรียนคอมฯม่ายมีคอมฯ  ไปบอกเพื่อนมหาลัยไหน เพื่อนมานก้อว่าเราบ้านนอก อาจารย์น่าจะพิจารณาเรื่องนี้นะครับ  แม้ว่ามันม่ายจำป็นต้องใช้แต่ก้อน่าจะมีของจริงให้เห็น จะได้ดูจากของจริงได้เรย  แร้วก้อข้อสอบปลายภาคของ่ายๆหน่อยนะครับ  กลางภาคยากมาก  A ม่ายได้แร้ว แต่ก้อยังอยากได้ B อยู่ 

             อาจารย์กรุณาด้วยนะครับ

                                                                                                                                 ด้วยความเคารพอย่างสูง

                                                                                                                                   ลูกศิษย์ ผู้โง่เขลา  

   

            

 

   กลับมาแล้วจ้า  ....  กลับมาแล้ว รับน้องมาตอนไปนั่งเกร็งแทบตาย นึกว่าจะตายคาน้ำมือพี่พี่แร้ว แต่ที่ไหนได้พี่น่ารักกานเชียว  ........

                            วันแรกนัดกาน 6.00 น.  ไปเลดนิดหน่อย..ตอนแรกคิดว่าจะโดนด่าแร้ว แมร่งพี่ดันมาช้ากว่าอีก เวงกำ...พอพี่มาครบก้อต้องไปรับพี่ที่สวนอัมพร นัดพี่ 8.00น. ดันๆๆๆๆๆ  พี่ดันมากัน 11.00 เหี้ยฯฯฯฯฯ เลดไปกี่ชั่วโมง พอขึ้นรถกานครบก้อเริ่มออกเดินทาง พี่ก้อเรียกน้องมาหลังรถแนะนำตัวทีละคน กุก้อดันไปแนะนำ "น้องชื่ออาราย ๆ  น้องชื่อ "อู้ยยยส์" ชอบทำท่ายังงี้ยังงี้ ทำแร้วสบายใจดีๆ ทำท่าแบบนี้สบายใจจัง" อีพี่จิ๊บแซวว่ากุหน้าเหมือนโจ๊กโซคูล แมร่งกรุม่ายเหมือนนะ แค่กุใส่แว่ยเอง  เออพอไปถึงจับกูปิดตาเฉยเรย แร้วก้อให้พวกเราจับมือกานไว้แต่พี่ก้อแกล้งซะ  พอหาป้ายชื่อ ซะใจโคตร ได้ด่าชื่อพ่อแม่ปี 3 "พี่จิ๊บ"  เออ หนุกหนานดี  ชื่อของกุก้อคือ "โดนอุ้ยจนตูดยึ้บ...โดนอึ้บจนตู้ดยุ่ย" อยากดูท่าเดี๋ยวมาถามจะทามให้ดู

                            วันที่ 2 แมร่งวันนี้โหด ให้ล่ารายเซนต์พี่ ต้องมาเต้นแดน-บีม กัน 3 คน กุ โอม แซม   แดน-บีมกันครึ่งวันเรย พอตอนเที่ยงแมร่งตะลุย มันส์มาก มาให้กุนอนแร้วจับ.... โอเค มันก้อมัน แมร่งแร้วมีชิงธงวิ่งไล่พี่แทบตาย เหนื่อยโคตร เออออออตำนานโต๊ะ มีคน 3 คน มารวมตัวกันที่โต๊ะใต้ต้นหางนกยูง พอมีเหตุการณ์ 14 ตุลา แร้วเมื่อจบเหตุการณ์ มีเพื่อนเหลือ     2 คน นี่คือตำนาน  ตอนกลางคืนมีละคร กุต้องมาเล่นแมงมุม กะ อีโอม อีแซม เจ้าเก่าอีกแร้ว เออ แต่กุม่ายอายนะหน้าด้านชิบหาย

                            วันสุดท้าย ขำขำ ถ่ายรูป แร้วก้อกลับบ้าน ตอนเที่ยง แมร่งวันสุดท้ายขอบ่น กุจะกินรข้าวดันเรียกกุไปถ่ายรูป แมร่งข้าวผัดอร่อยด้วย แต่ดันกินม่ายจุใจ เห้อออออออออออออ อยากบอกว่า รักพี่โต๊ะหางนกยูงทุกคนคับบบบบบบบบบ

                              ปล. พี่เทคกรุกลับมาแร้วเว่ย ดีใจที่สุด พี่หนูน่ารักมากๆ ยินดีที่ได้รู้จักคับ พี่สาวที่น่ารักของอุ้ย......บายบาย